De
Open Oranje Grastenniswedstrijden en Dutch
Real Tennis Championships 2005
Vijf dagen stralend zomerweer legden een
stevige basis voor de wederom geweldig
verlopen tennisweek van de Oranje en
aanverwanten. En dat terwijl Nederland
gegeseld werd door koude, regen en wind. Hoe
succesvol de formule is, blijkt wel uit het
feit, dat 90% van de groep van zestig
sportliefhebbers ook de voorafgaande jaren
meemaakte. Deze “oude getrouwen” waren dan
ook extra verrast, toen bleek, dat de
logeeraccomodatie twee sterren in kwaliteit
verbeterd was. Hoe mooi de nieuwe building
ook was, de midalganlucht na de tweede
sportdag blijft jammer genoeg toch nog in de
gangen hangen.
De
formule, die in de loop der jaren ontwikkeld
is, houdt in dat er op de zes grasbanen een
gezelligheidstoernooi plaatsvindt, waarbij
de organisatie onder leiding van de
onvolprezen Steven Moors zo goed mogelijk
sterkte, karakter en leeftijd probeert samen
te laten vloeien in een goed dubbelteam. De
jeugdspelers krijgen bovendien nog extra de
gelegenheid elke ochtend te trainen op de
vier hard court tennisbanen. Martijn van
Leusden werd dit jaar daarbij bijgestaan
door Andreas van Braam Houckgeest, en hun
enthousiasmerende stijl van trainen mag
onmisbaar genoemd worden voor het welslagen
van de gehele week. Zij creëren al vanaf ’s
morgens negen uur een pittige sportsfeer bij
de jeugd, die de hele dag blijft doorwerken.
De
oprit van de Oratory
De
grasbanen van de Oratory
Maar er zijn meer attracties in deze week.
De
Nationale Real tennis Kampioenschappen
beginnen altijd pas op woensdag om de
routiniers de gelegenheid te geven er weer
in te komen en de nieuwkomers om het spel te
leren kennen. Het is een enkelspeltoernooi
in vier categorieën: heren, jongens, dames
en meisjes. Op tien minuten rijden bevindt
zich nog een real tennisbaan op het landgoed
van Lord Rose aan de Thames, dat ook benut
wordt.
Dit
jaar werd de formule weer uitgebreid: Nico
Hans Leeftinck wist 21 golfspelers zo ver te
krijgen me te doen met een “Texas Scramble”
toernooi, dat door Gerard Smeekes (handicap
8) gewonnen werd.
Los
van al deze georganiseerde activiteiten kan
er gezwommen worden in het heerlijk
verwarmde zwembad, en gesquashd als het zo
uitkomt. Menigeen maakt bovendien nog het
autoritje naar het nabijgelegen Oxford en
komt met stapels boeken terug, die worden
doorgenomen tijdens de high tea in het
pittoreske “The Swan” bij de sluizen van
Goring aan de Thames. Kortom, never a dull
moment.
En
hoe zit het dan met het eten, zult u vragen.
Wel, op de eerste avond wordt een pub
afgehuurd, en met en beetje geluk is het
mooi weer en kunnen de kids lekker ravotten
op een grasveld. De schema’s worden
doorgenomen, en iedereen valt als een ’s
avonds laat blok in slaap mede door het
tijdsverschil. Op avond 2 en 3 moet men zelf
een pub uitzoeken, keuze te over. Op de
vierde avond is er de BarBQ in het
cricketclubhuis, met een uitzicht over de
enorme velden. In de verte glinsteren de
lichtjes van Reading, en terwijl de avond
valt aan doemen de einder mysterieuze
lichten op, die de indruk wekken dat er een
continue optocht van gasgevende
luchtballonnen plaats vindt. Dat zijn echter
de lichten van de op Heathrow landende
vliegtuigen, die op een afstand van ongeveer
dertig kilometer nog zichtbaar zijn.
Kinderen voetballen op de heilige
cricketground, en de volwassenen proberen de
spieren te ontspannen met een glaasje en een
gesprekje.
Op
de laatste avond is daar het formele
slotdiner in de “black room”, met de
schilderijen van de licht glimlachende
prelaten aan de muur: jasje-dasje,
avondtoiletje en speeches english style
including the prize giving ceremonies.
Cees de Bondt, auteur en mede- oprichter en
erelid van de Nederlandse Real Tennis Bond,
reikt de real tennis prijzen uit. Er was dit
jaar een record aantal deelnemers, 31! Erg
leuk is te zien, hoe snel de jongeren zich
het spel inclusief de lastige telling hebben
eigen gemaakt. En er werd ook goed gespeeld.
Paul Bollerman wist in de familietraditie de
titel te veroveren met fraaie
railroadservices en goede chases tegen Duco
Smeekes, die verrassend zowel Tom Leeftinck
als Bim Breukink had uitgeschakeld. Bij de
meisjes was het Victorine Roos, die Saskia
Bollerman versloeg mede dankzij een
uitmuntende serie “bobble” services.
Een partij Real
Tennis op de Oratory
Real Tennis
lessen op de Oratory
Bij
de dames was er een grote verrassing. Leonie
Leeftinck moest de eer laten aan Liebeth
Veen, maar de titel ging zoals verwacht weer
naar de bijna onverslaanbare Feikje Nassy.
De
kwaliteit zowel als de kwantiteit van het
herentoernooi kende dit jaar een hoogtepunt.
Alle eerste rondes leverden al meteen
extreem goed spel op, en waren het aanzien
meer dan waard. Andreas van Braam Houckgeest
won het toernooi om de plate van Michiel
Roos.
De
halve finalisten van vorig jaar bleken er
echter ook dit jaar boven uit te steken.
Klaas van der Grinten redde het wederom niet
tegen Theo Bollerman, en dat gold ook voor
Rob de Koning tegen Martijn van Leusden. Rob
(handicap 35) was in de eerste helft van de
wedstrijd wel gelijkwaardig aan Martijn,
maar moest wel meer loopwerk verzetten om
dat te bereiken. Een spier ging opspelen, en
bovendien kreeg Martijn meer vat op de
service van Rob, die wellicht zijn service
meer had moeten variëren. Martijn trok dus
aan het langste eind.
De
finale kende een ongekend spannend verloop
met vele chases beter dan 2. Martijn kwam
uitmuntend uit de startblokken. Elke
zwakkere service van Theo werd afgestraft
met een bijna niet te verbeteren chase 1, en
Theo mocht zich in zijn handen knijpen dat
hij nog net kon aanhaken. Naarmate de strijd
vorderde ging hij wel wat beter serveren, en
essentieel was de dieper vallende bobble. In
de slotfase kon hij ook nog met een royal
boast op een chase half a yard de game
binnen halen. Het enige verwijt dat Martijn
zichzelf uiteindelijk kon maken betrof het
laatste punt, een dubbelfout. Zo kon Theo
zich wederom de eindzege toeëigenen (8-6).
Bij
het grastennis was dit jaar geen gemengd
dubbel, maar dames en heren bleven
gescheiden. Daar zijn argumenten voor en
tegen, maar dit jaar werd het de heren
gegund dat zij ongegeneerd konden doorhalen
op netspelers en zo gemeen mogelijk mochten
afmaken. De finale was een waar festijn van
leuke rallies. Het opgetogen publiek
betreurde het zelfs dat de wedstrijd was
afgelopen. Henny Koemans en Chris Bos
(Leimonias) speelden voortreffelijk.
